PRZECHOWANE NIEZAPOMNIANE PRZYWRÓCONE. Pamięci Edmunda Niziurskiego i Jana Pacławskiego
redakcja Marta Bolińska
Podjęte niegdyś i trwające nadal badania nad twórczością Niziurskiego przyczyniły się m.in. do odkrycia, że jedną z metod rejestrowania i utrwalania ważnych wydarzeń życiowych staje się mapa biograficzna. Może odwzorowywać tzw. niewidzialne środowisko, gdy obejmuje ono to, co zachowała pamięć uczuciowa, której elementy czy treści powstały w biegu życia autora. Mapa daje możliwość dokonywania bilansu życia, skłania do podsumowań, umożliwia dzielenie się doświadczeniami i mądrością, czego dowodem jest tom, który oddajemy do rąk Czytelników.
Tom, który jest także gestem pamięci wobec twórców literatury i naukowców literatury, w tym zwłaszcza nestora badań nad piśmiennictwem dla młodego odbiorcy, prof. Jana Pacławskiego.
Jan Pacławski (1935-2026) – historyk literatury, profesor zwyczajny nauk humanistycznych, współtwórca kieleckiej polonistyki, wieloletni wykładowca w dawnym Instytucie Filologii Polskiej UJK (obecnie Instytut Literaturoznawstwa i Językoznawstwa UJK), wychowawca kilku pokoleń filologów; człowiek o wielkiej naukowej i dydaktycznej pasji, pełen ciepła i życzliwości, inicjator nadania imienia Jana Kochanowskiego WSP w Kielcach (obecnie Uniwersytet Jana Kochanowskiego). Wypromował ośmioro dok- torów i ponad sześciuset magistrów. W 2025 r. obchodził Jubileusz 90. rocznicy urodzin w Instytucie Literaturoznawstwa i Językoznawstwa UJK w Kielcach.
Jego zainteresowania badawcze dotyczyły przede wszystkim polskiej literatury współczesnej (Pruszyńskiego, Mortona, Putramenta, Stryjkowskiego, Myśliwskiego i in.), twórczości pisarzy regionu świętokrzyskiego (m.in. Miernika, Lenartowskiego), literatury dla dzieci i młodzieży (np. Niziurskiego). Wydał kilkanaście książek naukowych i setki artykułów oraz blisko pięćdziesiąt tomów zbiorowych pod swoją redakcją. Przez prawie pół wieku był inspiratorem, organizatorem oraz animatorem życia naukowego i kulturalnego Kielc i regionu. Autor powiedzenia: „Profesorowie nie mają emerytury”.
Niniejsza książka jest ostatnią monografią, którą zrecenzował Jan Pacławski.